ჩემს ფანჯარაზე პეპელა მუხლუხო იყო ამ დილით,
სიამუნებას ძლივს უძლებს იგი ფეთქებით დაღლილი,
ჩემს ფანჯარაზე პეპელა მუხლუხო იყო ამ დილით...
ხანდახან ისეთი მშვიდია სხეული და ძლიერი ცნობიერება, თითქოს ერთი ‘არა’-ღა რჩება სათქმელი, მაგრამ უცებ იფეთქებს ეგო და ყველაფერი მავიწყდება.
თუ გასხივოსნება ცნობიერების ბუნებრივი მდგომარეობაა, თუ "მე" უკვე თვითრეალიზებული არსი ვარ, განცდის ვიბრაციას ნებით უნდა ვცვლიდე საკუთარი სხეულის დაბალი სიხშირეების გამოსაცდელად.
ხოლო თუ გასხივოსნების ნათელი მხოლოდ მარადიული თესლის მთვლემარე პოტენციაა ჩვენში, მატერიალური სამყარო სიბნელეა ღმერთის და გაღვიძებას ელის.
განცდის ვიბრაციას ვერ შეიცვლი ცნობიერების დასუსტების გარეშე, მაგრამ ნებით დავხუჭე გონების თვალი, თუ არასოდეს მცოდნია ჭეშმარიტი თავი სანამ სუსტია ცნობიერება?
დაბადება ნებიერი არჩევანი რომ იყოს, მომენტალურად უნდა შეგვეძლოს გაღვიძება, მაგრამ იქნებ წინასწარ ვირჩევთ განსაცდელს და ვერ ვიღვძებს სანამ არ დასრულდება.
ასეა თუ ისე, სიმართლეს ვერ გაიგებ სანამ გასხივოსნების ვიბრაციას ვერ გაითავისებ და მიმოიხედავ, მაგრამ თუ ერთხელ მაინც გაახილე გონების თვალი, ვეღარასოდეს იქნები ისევ ის კაცი, თავი გელა რომ გეგონა.
ვინ არის გელა?
თუ არაცნობიერი-განცდა რეფლექცირებული ემოციაა წმინდა ცნობიერების მაგნეტურ ველზე, რომელიც ერთის მხრივ რეინკარნაციას ახდენს და მერეს მხრივ ჭეშმარიტ "მე"-ობას უცვლის სახეს, მაშინ გელა ეგო-ს დომინირებაა კოსმიურ იდენტობაზე.
არაერთხელ შევხვედრივართ ერთმანეთს და მას ჩემი ეშინია, რადგან თუ "მე" განცდას დავიბრუნებ ეს მისი სიკვდილია. სიკვდილი არასწორი სიტყვაა რადგან შეუძლებელია სულიერი ენერგიის გაქრობა, უბრალოდ "მე" საკუთარ ემოციას განვიცდი და ასე ვახდენ არაცნობიერი ლტოლვის სიყვარულის სინათლედ ტრანსფორმირებას.
ან განცდის-ცნობიერება მართავს ემოციას და საკუთარ თავს ცნობს, ან ეგო ახდენს მის არაცნობიერ რეფლექციას და ჭეშმარიტ იდენტობას კარგავს. ან სინათლის მახვილი ჭრის შავ გველს შიდა და გარე სამყაროებად, ან ცნობიერება იბრუნებს საკუთარ აჩრდილს და ემოციას ეუფლება.
ძნელი და გრძელია გზა, იცოდე და გაირო არ არის ერთი და იგივე, მაგრამ თუ არ ეცადე გაიგო ვინ ხარ, თუ არ გახსენი გულის კარები და მიიღე განსაცდელი რა აზრი აქვს სიცოცხლეს. მარადიულობა ცნობას ითხოვს როგორც ადამიანის ერთადერთი მიზანი და დანიშნულება.
მანანგი-ში შუადღის სამი საათისათვის ამოვედი და აქედან ყველა უღელტეხილზე გადასასვლელად ემზადება. ისე ვარ დაღლილი ვერაფერს ვფიქრობ და ერთი სული მაქვს დავიძინო, მაგრამ იაკის ყველი და სალიამის კალბასი დელიკატესებია მანანგი-ს და აქაური ვაშლის ბრენდიც უხდება.
