დღე 19) მარფა - კალოპანი (2530 მ.)

სანთელი მართობს კეკლუცი ცეკვით, ფიქრიც მეხვევა მათრობელ სიოდ,
შემოქმედების სუნი მცემს მკერდში, სიცოცხლის მტვერში ელვარებს სუნთქვა,
და უკვდავების თვალსაწიერში, სულის ღიმილი სიტარას უკრავს...

ეს ჩემი გულიც ზეცაში ღვივის ისევე როგორც სანთელი მიწად, 
                                                            მისთვის სიკვდილი ნამია ცვრისა, თვალი აქვს ცისა...

სუსხიანი ნისლი შერევია მისტიკური ბილიკის ბუმბერაზ ხეებს, ჰაერი ჟანგბადით არის გაჭღენთილი, საოცარი ფორმები მიუღიათ კლდეებს. მანდარინის ბაღებში ფერადი ჩიტები ჟღურტულებენ, კამკამა ლურჯი მდინარე დედამიწას მაყვარებს და ფიქრებიც არ მასვენებს.

ამ დილით პატარა შავი ქვა ვიპოვე, თეთრი რგოლია შიგნით ჩახატული და ეგვიპტური მზის ღმერთის, ჰორუსი-ს ჩასახვა და დაბადება გამახსენდა.

 

ქალის ცნობიერების ევოლუცია კაცში, არაცნობიერ ლტოლვას სიყვარულად გარდაქმნის, მაგრამ ემოცია საკუთარ განცდას რომ მოუბრუნდეს ლტოლვის სანაცვლოდ, ვერცხლის გველმა ადამის თვალი უნდა გააღოს.

 

ჰორუსი, ოსირისისა და ისიდას, ადამისა და ევას, ემოციისა და განცდის სინთეზით იბადება, როგორც მათი დამაკავშირებელი და გამაერთიანებელი ცნობიერება. 

 

არ არსებობს არსი ცნობის გარეშე, რომ იარსებო ან ვიღაცა ან საკუთარ თავს უნდა ცნობდე, ან რა საჭიროა ცნობა თუ არაფერი იარსებებს. კოსმოსი ღმერთის ცნობიერებაში არსებობს და მიუხედავად იმისა თუ როგორ განიცდი საკუთარ თავს, მთვლემარე ადამი სამოთხის ბაღში გელოდება. 

 

ღმერთი ხარ შენც, მაგრამ არ იცი ეს სანამ ევა ადამს არ დაუბრუნდება და უნებურად იფიქრებ, იქნებ ეს ყველაფერი მხოლოდ იმიტომ ხდება რომ გაიგო სამოთხის ფასი, რამეთუ არ იცი რა გაქვს სანამ არ დაგეკარგება.

კალოპანი-ში შებინდებისას ჩამოვედი, სავსე მთვარე ჰიმალაის დათოვლილ მწვერვალებს არწევს და ღამის სუსხი ძარღვებში ტეხავს. ჩემს სასტუმროში მოტომოლაშქრეები გაჩერდნენ, ეწევიან, სვამენ და ერთი შეხედვით არაფერი ადარდებთ. რამოდენიმე წლის წინ სიამუნებით შეუერთდებოდი, მაგრამ რაც დრო გადის მით უფრო ცვლის გულის სიმშვიდე ინსტინქტურ ქმედებას...