მასთან ღრუბლებმაც იწყეს ღიღინი, ცურავენ ნაზად აფრებიც ელავს,
მაგრამ ეს რკალი, ეულად მთრთოლი გულცივი მთვარის,
ღრუბელთა შორის რქებია ხარის...
სოფელი ძლიერ ფემინისტურ მუხტს ატარებს და ქალებიც აქ უფრო სექსუალურები ჩანან, გუშინ საღამოს კი თვით ცისკრის ვარსკვლავი მეუბნებოდა ამას.
თუ არ არსებობს გონება სხეულის, ემოცია განცდის გარეშე, მაშინ ყველა კაცის უკან უხილავი ქალი დგას. თუ შეუძლებელია საკუთარი განცდის ცნობა ემოციის მართვის გარეშე, რაც უფრო სუსტია განცდის-ცნობიერება, მით უფრო ბნელია ქალი, არაცნობიერია შვილი და ხისტია კაცის პერსონა.
კარლ იუნგი განცდის-ცნობიერების ევოლუციის ოთხ ეტაპს ანსხვავებს _ ევა, ჰელენე, მარია და სოფია.
ევა, მშიშარა და ველური ქალია, ვნებებს ვერ იმორჩილებს და ყველაფრის რეფლექციას ახდენს რასაც ხედავს, მას ადამი ხისტი პერსონით უპირისპირდება. სამწუხაროდ ასეთი ადამიანები ჯერ ისევ უმრავლესობაში არიან და რელიგიაც მათ მხარეზეა. პატრიარქალურ საზოგადოებებში კაცი ძალადობს ქალზე და ვერ ხვდება რომ საკუთარ თავს ებრძვის, განცდის განთავისუფლების გარეშე შეუძლებელია კაცსა და ქალს შორის ჰარმონიული ურთიერთობის აღდგენა.
შემდეგი ეტაპი ჰელენეა. თავისუფალი, ლამაზი, სექსუალური და თავმოყვარე, მან იცის როგორ მართოს კაცი და იყენებს მას საკუთარი სურვილების განსახორციელებლად. ამ ეტაპზე კაცი აღიარებს ქალის უპირატესობას და ჰელენე-ს ყოფნის უნარი მატერიალური მიზნების მისახწევად, მაგრამ არც მან იცის სიყვარულის ფასი და საბოლოოდ დამარცხებული რჩება.
მარია კეთილი, ძლიერი და მოსიყვარულე ქალია, მან იცის კაცი საკუთარ თავში და პატივს სცემს მას. ამ ეტაპზე დედა და მამა ჰარმონიული წყვილია, ერთმანეთისათვის ზრუნავენ, იბრძვიან და საკუთარი თავიც იციან. სამწუხაროდ ასეთი ადამიანები ჯერ ისევ უმცირესობაში არიან, მაგრამ მათი დანახვა ღიმილს გვრის ბაგეს და იმედს ბადებს.
ხოლო რაც შეეხება სოფიას, იგი ბოლო ეტაპია ადამისა და ევას ანიჰილაციის გზაზე, პოლარიზებული არსის ჰარმონიაში მოსაყვანად და სინგულარული ცნობიერების აღსადგენად. დაკარგული ევა ადამს სოფიას სახით უბრუნდება, იღვიძებს ინდივიდუალური "მე" და იბადება მარადიული სიყვარულის ნება.
