ლოცვა ისმოდა საღამოს სოფელს, დაღლილი სულის სევდიან ვნებად,
ჰაშიშის ნისლის თბილი საფარი კისერს მეხვია ვარდისფერ გველად...
ვეალერსები გულის სინთლეს, სულს ვეღარ მტაცებს ლანდთა სიმრავლე,
ბურდღუნა ლეკვი მილოკავს ლოყას და შავი გველი ბალახში თრთოლავს,
მარიაჟია ფარშევანგების, ნიანგი მღერის უცხო ჰანგებით,
ბეჰემოტი დუმს ეულად წყალზე, თეთრი არწივი ქორებს ჩიტს აწერს...
მთვარიან ღამეს ვიღაც ითხოვდა ღმერთების შველას,
ჰაშიშის ნისლის თბილი საფარი კისერს მეხვია ვარდისფერ გველად...
რომ არა "განათლებული" პერსონა, რომელიც როგორც წესი არასწორ არჩევანს გვაკეთებინებს ბევრად უფრო კარგად გვექნებოდა საქმე, რამეთუ ის კი არ არის მთავარი თუ როგორი პარტნიორი უნდა გყავდეს, არამედ ის, თუ როგორი გჭირდება ევოლუციის ამა თუ იმ ეტაპზე.
არაცნობიერი-განცდა ნათურასავით არის, სპირალი მისი ცნობიერება, მაგრამ სანამ საკუთარი ემოციის სიხშირეს ვერ უძლებს, მანიფესტაცია უწევს რასაც ვერ უმკლავდება. არაცნობიერი-განცდის ვიბრაციას უცებ ვერ გაზრდი, ცნობიერების ევოლუციას დრო ჭირდება და სანამ საკუთარ ემოციას ვერ მართავ, მატერიალურ სხეულში გიწევს გაღვიძება.
დასავლურ ფსიქოლოგიაში არსებობს ადამიანის ხუთი მთავარი ტიპი ისევე, როგორც აღმოსავლური ჯერ ისევ ინარჩუნებს კასტთა სისტემას, მაგრამ სადაც არ უნდა იდგე ამ გზაზე, ევოლუციის პოტენციას ინარჩუნებ და თვითეული რეინკარნაცია კიდევ ერთ შანნს იძლევა.
არ უნდა არსებობდეს ხელოვნური ბარიერები საფეხურთა შორის, თავისუფალი საზოგადოება ბევრად უფრო სწრაფად და ეფექტურად ვითარდება. ხოლო თუ სულის წადილს განათლების სიბნელე აზის, აუცილებლად წადი იმ ქვეყანაში სადაც საკუთარი არაცნობიერი სხეულის რეფლექციისა და გაცნობიერების საშუალება გექნება.
მიყვარს ჩვენი პლანეტა, მტკივა მოჭრილი ხეები და ჩახერგილი მდინარეები, ეს ხომ იგივეა რომ ადამიანს სისხლძარღვი ჩაუკეტო, დინება შეუცვალო ან საერთოდ გააჩერო. ჩვენ დედამიწას ისე ვექცევით თითქოს უსულო იყოს და მანამ ვერ განვიცდით მის ტკივილს, სიხარულსა თუ ჩივილს, სანამ საკუთარ თავში ვერ ვიცნობთ არსის ჭეშმარიტ ბუნებას.
კარგი იყო ტალი-ში კიდევ ერთი ღამით დარჩენა, ცარიელია სოფელი მხოლოდ ცხოველები თბებიან მზეზე უდარდელად და ცივი ნიავიც ისე უცებ წამოუბერავს თითქოს მოწყენილი ანაპურნა ითხოვდეს ყურადღებას.
