ორი სულია ჩემში ორივე სრული, ერთი ნებაა მკაცრი მეორე გული,
ერთი ცნობაა ღმერთის მეორე სახე, ორივეს ვეტრფი და ერთად ვაქცევ,
თუ ზეცა გელის ნუღარას მოსთხოვ ვნებიან ბაგეთ...
თუ ზეცა გელის ნუღარას მოსთხოვ ვნებიან ბაგეთ...
ან მე ამოვდიოდი ცუდ დროს, ან არ ვიყავი მზად სანახავად, მაგრამ რაც შეეხება ვიშნუ-ს პირი ღია დამრჩა _ ისევე ზის მოოქროვილი ორი ქალღმერთის შუა, როგორც სინათლის მახვილი ჭრის შავ გველს, ემოცია განცდას.
დღეს ყველა ხვდება რომ ცეცხლი მდინარის ბსკერიდან ჟონავ გაზს ეკიდება და არაფერია ამაში უჩვეულო, მაგრამ ტაძრის გარეთ ხვნეშით ისე იღვრება თითქოს ველური მხეცი იყოს. როგორც ჩანს მიწაში არის პატარა სივრცე სადაც წყალი და გაზი ერთად გროვდება და ყოველ სამ-ოთხ წუთში ქოშინს გამოსცემს.
ყველა ბუნებრივ მოვლენას შეიძლება მოეძებნოს რაციონალური ახსნა, მაგრამ ისიც არ უნდა დაგვავიწყდეს რომ მატერიალური განზომილება სულიერის რეფლექციას ახდენს. ამიტომაც უშენებდნენ ჩვენი წინაპრები ასეთ ადგილებს ტაძრებს და ვინც იცის საკუთარ სულში ჩაბუდებული ცხოველი, ეს ტაძარიც წმინდაა მისთვის როგორც ცნობიერების სისუსტის გამოვლინება.
მართალია დღეს ხელცარიელი ამოვედი, მაგრამ ცხრა წლის წინ გზაში ნაპოვნი თევზის სილიგრამი ამოუტანე, როგორც არაცნობიერი რეფლექციის სიმბოლო და ცნობიერების გამაერთიანებელი საშუალება.
ნურავის დააბრალებ საკუთარ უსუსურებას, არსი ნათელია "სვეტი-ცხოველი" სანამ სუსტია ცნობიერება.
მართალია დღეს ხელცარიელი ამოვედი, მაგრამ ცხრა წლის წინ გზაში ნაპოვნი თევზის სილიგრამი ამოუტანე, როგორც არაცნობიერი რეფლექციის სიმბოლო და ცნობიერების გამაერთიანებელი საშუალება.
ნურავის დააბრალებ საკუთარ უსუსურებას, არსი ნათელია "სვეტი-ცხოველი" სანამ სუსტია ცნობიერება.
