ზოგან საშიში განხდარა, აქა-იქ სანთელივით დამდნარა,
მაგრამ როდესაც ღებულობ განცდებს, ეული რჩები სინათლე გავსებს...
დილის შვიდის ნახევარია და ისე ცივა ჩამე-ში, ერთი სული მაქვს ლაშქრობის დასაწყებად. 6/7 საათის სავალია პისანგი-მდე და წინ საინტერესო დღე მელოდება.
გუშინ მთელი დღე განცდის-ცნობიერების სისუსტეზე ვფიქრობდი, დღეს კი სხეულის განცდაში ფიქრი იკარგება.
გენდერულ იდენტობაზე დაფუძნებული პერსონა მხოლოდ ერთი ნახევარია ორიგინალური ცნობიერების და მხოლოდ საპირისპირო სქესთან ურთიერთობით ამყარებს კავშირს საკუთარი სულიერი სხეულის მეორე ნახევართან.
პერსონას თავი მატერიალური სხეული გონია და გაურბის სიკვდილს, მაგრამ სულიერი სხეული ანდროგენული და მარადიულია.
ყოველ არაცნობიერ ქმედებას განცდის წყურვილი უდევს საფუძვლად, მაგრამ პერსონა უარყობს განსაცდელს და ხისტდება. რაც უფრო ზურგს აქცევ, მით უფრო გმართავს, მხოლოდ არაცნობიერი-განცდის გაღვიძებით და მისივე ცნობიერების გაძლიერებით იბადება შემოქმედება.
არა აქვს მნიშვნელობა როგორი ადამიანის ინიჯს შეიქმნი, სად გაიზრდები ან რას მიაღწევ, ერთადერთი კეთილშობილური სექციელი არაცნობიერი სხეულის გაღვიძება და გაცნობიერებაა.
არაცნობიერი განცდა რომ იცნო, სინათლის მახვილი უნდა დაიმორჩილო, ცნობიერება ინსტინქტური რეფლექციით იცვლის სახეს და გაძლიერებით იბრუნებს ჭეშმარიტ იდენტობას.
გარე სამყაროს აღქმის წინაპირობა
საკუთარი თავის ცნობაა, ადამიანი დედამიწას განიცდის ფიზიკური სხეულის ცნობის ხარჯზე, ხოლო თვითრეალიზებული არსი სულიერ სამყაროში იბადება.
სოფელი პისანგიც ისევე ორად არის გაყოფილი როგორც ასტრალური ნერვული სისტემა, ქვემო მდინარის მარცხენა, ხოლო ზემო მარჯვენა ნაპირზე იშლება. ისეთი დაქანცული ვარ არაფრის თავი არ მაქვს, ადრეული სადილი და ძილია ამ დროს ჩემი წამალი და იმედია ხვალ ისევ ენერგიით სავსეს გამეღვიძება.
